Αυτό που συμβαίνει με την «Alfa» είναι μάλλον πρωτοφανές στα αυτοκινητικά χρονικά. Η Alfa Romeo την τελευταία 10ετία ζει κυριολεκτικά «διασωληνωμένη», χωρίς να έχει παρουσιάσει κάτι το ξεχωριστό, όπως συνήθιζε κάποια χρόνια πριν.

Αν υπάρχει η εξαίρεση στον κανόνα είναι σίγουρα η περίπτωση που κάποιος θελήσει να αναφέρει τις MiTo και Giulietta από την πρόσφατη «εσοδεία» της Μιλανέζικης φίρμας, αλλά και πάλι δεν τις λες και «αυθεντικές Alfa» (ειδικά την πρώτη). Το σχόλιο φυσικά, και προς αποφυγήν παρεξήγησης έχει να κάνει με το τι αναμένει ο Alfisti. Πάντως, ντηζελάκι «φιμωμένο», σίγουρα δεν αναμένει…
Κι όμως!
Εκεί που πιστεύεις ότι το κοινό της έχει πάψει να την ακολουθεί πια, έρχεται μια Giulia και αντιλαμβάνεσαι το τι πραγματικά σημαίνει Alfa Romeo!
Είμαι κάτι περισσότερο από σίγουρος ότι, οποιαδήποτε άλλη μάρκα, ακόμη και με το πιο γυαλισμένο σήμα, εάν και εφόσον ήταν επι μακρόν σε χειμερία νάρκη, το κοινό της όχι απλώς θα της γύριζε την πλάτη, αλλά δεν θα την ξανακοίταζε ποτέ.
Όχι όμως και οι Alfisti. Σε οποιαδήποτε χώρα και εάν βρίσκονται, είτε μιλάμε για την μικρή αγορά της Ελλάδας είτε για πολύ μεγαλύτερες ευρωπαϊκές παραμένουν πιστοί και παθιασμένοι, όπως ακριβώς συμβαίνει με τον πρώτο έρωτα…
H Alfa, αναμφισβήτητα, είναι μια emotional μάρκα. Μπορεί και η μοναδική που έχει παραμείνει, αν αφήσουμε έξω τις «μπράντες» των supercars. Το πώς το καταφέρνει, σίγουρα δεν μπορεί να επεξηγηθεί με κριτήρια που έχουν τη βάση της λογικής.
Κάνοντας ένα σύντομο flash back δεν θυμάμαι να έχει υπάρξει τέτοιος ντόρος όπως αυτός με την κατακόκκινη Giulia που κυκλοφορούσα πρόσφατα.
Απ΄ όπου και να περάσεις, όπου να σταματήσεις δεν υπάρχει περίπτωση να μην δεις τον κόσμο να γυρίζει γύρω από εσένα.
Το παράδοξο είναι ότι αυτό το «κόλλημα» συμβαίνει και στους εφήβους.
Την κατέχουν την τέχνη οι Ιταλοί. Το πώς να εντυπωσιάσουν. Το πώς να δημιουργήσουν ένα ευχάριστο αυτοκίνητο. Το πώς θα μιλήσουν στην καρδιά του πραγματικού οδηγού, εκείνου που έχει βαρεθεί τα infotainment και τις «διασυνδεσιμότητες»…
Πολύ απλά, αυτά μεταξύ άλλων είναι η νέα Giulia. Συγχωρείς κάποιες χρηστικής φύσεως «ατέλειες» (είπαμε, Ιταλοί είναι αυτοί), όπως ακριβώς θα συγχωρήσεις και στην γυναίκα της ζωής σου. Μπορεί να μην μάθει ποτέ να σου μαγειρέψει το αγαπημένο σου φαγητό, αλλά είναι πάντοτε διαθέσιμη να σου απογειώσει τη λίμπιντο.
Εξάλλου, τη Monica Bellucci κανείς δεν θα ήθελε για σύζυγο. Ακόμη και τώρα στα 51 της…